پرش به محتوا

ناپروکسن(اشکال خوراکی): مصرف،عوارض و تداخلات

    قرص ناپروکسن

    ناپروکسن یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) است که برای تسکین علائم آرتریت (مانند استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید یا آرتریت نوجوانان) مانند التهاب، تورم، سفتی و درد مفاصل استفاده می‌شود. ناپروکسن به تسکین علائم اسپوندیلیت آنکیلوزان، که نوعی آرتریت است که مفاصل ستون فقرات را تحت تاثیر قرار می دهد، نیز کمک می کند. با این حال، ناپروکسن آرتروز را درمان نمی کند و تنها تا زمانی که به مصرف آن ادامه دهید به شما کمک می کند.

    ناپروکسن ممکن است برای درمان دردهای خفیف تا متوسط، از جمله نقرس حاد و سایر شرایط دردناک مانند بورسیت، تاندونیت، یا دردهای قاعدگی نیز استفاده شود.

    این دارو فقط با تجویز پزشک در دسترس است.

    ناپروکسن در اشکال دارویی زیر موجود است:

    • قرص با پوشش انتریک
    • قرص معمولی
    • سوسپانسیون(در ایران موجود نیست)
    • قرص آهسته رهش
    • سافت ژل

    قبل از استفاده از ناپروکسن 

    در تصمیم گیری برای استفاده از یک دارو، خطرات مصرف دارو باید در مقابل فواید آن سنجیده شود. این تصمیمی است که شما و پزشکتان خواهید گرفت. برای مصرف ناپروکسن موارد زیر باید در نظر گرفته شود:

    آلرژی

    اگر تا به حال هر گونه واکنش غیرعادی یا آلرژیک به ناپروکسن یا هر داروی دیگری داشته اید، به پزشک خود اطلاع دهید. همچنین اگر انواع دیگری از آلرژی دارید، مانند آلرژی به غذاها، رنگ ها، مواد نگهدارنده یا حیوانات، به متخصص مراقبت های بهداشتی خود اطلاع دهید. در مورد محصولات بدون نسخه، برچسب یا ترکیبات بسته را به دقت مطالعه کنید.

    اطفال

    مطالعات مناسبی در مورد ارتباط سن با اثرات قرص های آهسته رهش ناپروکسن در کودکان انجام نشده است. سلامت و اثربخشی تایید نشده است.

    مطالعات مناسبی در مورد ارتباط سن با اثرات قرص های معمولی، سوسپانسیون و قرص های آهسته رهش ناپروکسن در کودکان کمتر از 2 سال انجام نشده است. سلامت و اثربخشی تایید نشده است.

    سالمندان

    مطالعات مناسبی که تا به امروز انجام شده است، مشکلات خاص مربوط به سالمندان را نشان نداده است که سودمندی ناپروکسن را در سالمندان محدود کند. با این حال، بیماران مسن ممکن است نسبت به بزرگسالان جوان‌تر نسبت به اثرات ناپروکسن حساس‌تر باشند و احتمال ابتلا به مشکلات کلیوی یا معده مرتبط با سن بیشتر است، که ممکن است نیاز به احتیاط و تنظیم دوز برای بیماران دریافت‌کننده ناپروکسن داشته باشد.

    دوران شیردهی 

    هیچ مطالعه کافی در زنان برای تعیین خطر شیرخوار هنگام استفاده از داروی ناپروکسن در دوران شیردهی وجود ندارد. قبل از مصرف ناپروکسن در دوران شیردهی، فواید بالقوه را در مقابل خطرات احتمالی بسنجید.

    سایر مشکلات پزشکی

    وجود سایر مشکلات پزشکی ممکن است بر استفاده از ناپروکسن تأثیر بگذارد. در صورت داشتن هر گونه مشکل پزشکی دیگر، به خصوص:

    • کم خونی یا
    • مشکلات خونریزی یا
    • لخته شدن خون یا
    • ادم (احتباس مایعات یا تورم بدن) یا
    • حمله قلبی، اخیر یا داشتن سابقه یا
    • بیماری قلبی (به عنوان مثال، نارسایی احتقانی قلب) یا
    • هیپرکالمی (سطوح بالای پتاسیم در خون) یا
    • فشار خون بالا (هیپرتانسیون) یا
    • بیماری کلیوی یا
    • بیماری کبد (به عنوان مثال، هپاتیت) یا
    • زخم معده یا روده یا خونریزی، سابقه یا
    • سکته مغزی، سابقه – با احتیاط استفاده کنید. ممکن است این شرایط را بدتر کند.
    • آسم حساس به آسپرین یا
    • حساسیت به آسپرین، سابقه یا
    • بیماری کلیوی، شدید – در بیماران مبتلا به این شرایط نباید استفاده شود.
    • کم آبی یا
    • هیپوولمی (حجم خون پایین) – قبل از استفاده از این دارو باید ابتدا اصلاح حجم خون صورت گیرد.
    • جراحی قلب (به عنوان مثال، پیوند بای پس عروق کرونر [CABG]) – نباید برای تسکین درد درست قبل یا بعد از جراحی استفاده شود.

    تداخلات دارویی ناپروکسن

    اگرچه برخی داروها به هیچ وجه نباید با هم استفاده شوند، در موارد دیگر ممکن است دو داروی مختلف با هم استفاده شوند، حتی اگر تداخلی رخ دهد. در این موارد، پزشک شما ممکن است بخواهد دوز را تغییر دهد یا اقدامات احتیاطی دیگری لازم باشد. هنگامی که شما از ناپروکسن استفاده می کنید، بسیار مهم است که متخصص مراقبت های بهداشتی شما بداند که آیا شما از داروهای ذکر شده در زیر استفاده می کنید یا خیر. تداخلات زیر بر اساس اهمیت بالقوه آنها انتخاب شده اند و لزوماً همه تداخلات را شامل نمی شوند.

    استفاده از ناپروکسن با هر یک از داروهای زیر توصیه نمی شود. پزشک شما ممکن است تصمیم بگیرد که شما را با این دارو درمان نکند یا برخی از داروهای دیگری را که مصرف می کنید تغییر دهد.

    • کتورولاک

    استفاده از ناپروکسن با هر یک از داروهای زیر معمولاً توصیه نمی شود، اما ممکن است در برخی موارد مورد نیاز باشد. اگر هر دو دارو با هم تجویز شوند، پزشک ممکن است دوز یا تعداد دفعات مصرف یک یا هر دو دارو را تغییر دهد.

    • ابسیکسیماب
    • آسکلوفناک
    • اسمتاسین
    • آسنوکومارول
    • آمیلوراید
    • آمینپتین
    • آمی تریپتیلین
    • آمی تریپتیلین اکسید
    • آموکساپین
    • آمتولمتین گواسیل
    • آناگرلید
    • آپیکسابان
    • اردپرین
    • آرگاتروبان
    • آسپرین
    • بالسالازید
    • بمیپارین
    • بندروفلومتیازید
    • بنزتیازید
    • بتامتازون
    • Betrixaban
    • بیسموت ساب سالیسیلات
    • بیوالیرودین
    • برومفناک
    • بودزوناید
    • بوفکساماک
    • بومتانید
    • کانگرلور
    • سلکوکسیب
    • Ceritinib
    • سرتوپارین
    • کلروتیازید
    • کلرتالیدون
    • کولین منیزیم تری سالیسیلات
    • کولین سالیسیلات
    • سیلوستازول
    • سیتالوپرام
    • کلومیپرامین
    • کلونیکسین
    • کلوپامید
    • کلوپیدوگرل
    • کورتیزون
    • سیکلوپنتیازید
    • سیکلوسپورین
    • Dabigatran Etexilate
    • دالتپارین
    • داناپاروید
    • دفلازاکورت
    • دزیپرامین
    • دزیرودین
    • دسموپرسین
    • دسوونلافاکسین
    • دگزامتازون
    • دکسی بوپروفن
    • دکسکتوپروفن
    • دیازوکسید
    • دی بنزپین
    • دیکلوفناک
    • دیفلونیسال
    • دیگوکسین
    • دی پیریدامول
    • دیپیرون
    • دوتیپین
    • داکسپین
    • دروکسیکام
    • دولوکستین
    • ادوکسابان
    • انوکساپارین
    • اپلرنون
    • اپوپروستنول
    • اپتیفیباتید
    • اسیتالوپرام
    • اتاکرینیک اسید
    • اتودولاک
    • اتوفنامات
    • Etoricoxib
    • فلبیناک
    • فنوپروفن
    • فپرادینول
    • فپرازون
    • تب دار
    • فلوکتافنین
    • فلوفنامیک اسید
    • فلوئوکورتولون
    • فلوکستین
    • فلوربی پروفن
    • فلووکسامین
    • فونداپارینوکس
    • فوروزماید
    • جینکو
    • گوسیپول
    • هپارین
    • هیدروکلروتیازید
    • هیدروکورتیزون
    • هیدروفلومتیازید
    • ایبوپروفن
    • ایلوپروست
    • ایمی پرامین
    • اینداپامید
    • ایندومتاسین
    • اینوترسن
    • کتوپروفن
    • لپیرودین
    • لوومیلناسیپران
    • لیتیوم
    • لوفپرامین
    • لورنوکسیکام
    • لوکسوپروفن
    • لومیراکوکسیب
    • منیزیم سالیسیلات
    • شیرین علفزار
    • مکلوفنامات
    • مفنامیک اسید
    • ملیتراسن
    • ملوکسیکام
    • مسالامین
    • متوترکسات
    • متیکلوتیازید
    • متیل پردنیزولون
    • متولازون
    • میلناسیپران
    • مورنیفلومات
    • نابومتون
    • نادروپارین
    • نفازودون
    • نپافناک
    • نیفلومیک اسید
    • نیمسولید
    • نیمسولید بتا سیکلودکسترین
    • نورتریپتیلین
    • اولسالازین
    • اوپیپرامول
    • اگزاپروزین
    • اکسی فن بوتازون
    • پارامتازون
    • پارکوکسیب
    • پرناپارین
    • پاروکستین
    • پمترکسد
    • پنتوسان پلی سولفات سدیم
    • پنتوکسی فیلین
    • فنیدیون
    • فن پروکومون
    • فنیل بوتازون
    • فنیل سالیسیلات
    • پیکتوپروفن
    • پیروکسیکام
    • پیکسانترون
    • پلی تیازید
    • سیترات پتاسیم
    • پراسوگرل
    • پردنیزولون
    • پردنیزون
    • پروبنسید
    • پروگلومتاسین
    • پروپی فنازون
    • پروکوازون
    • پروتئین سی
    • پروتریپتیلین
    • ریبوکستین
    • Reviparin
    • ریواروکسابان
    • روفکوکسیب
    • سالیسیل آمید
    • اسید سالیسیلیک
    • سالسالات
    • سرترالین
    • سیبوترامین
    • سدیم سالیسیلات
    • اسپیرونولاکتون
    • سولفاسالازین
    • سولینداک
    • تاکرولیموس
    • تنوفوویر دیسوپروکسیل فومارات
    • تنوکسیکام
    • تیانپتین
    • تیاپروفنیک اسید
    • تیکاگرلور
    • تیکلوپیدین
    • تینزاپارین
    • تیروفیبان
    • تولفنامیک اسید
    • تولمتین
    • تورسماید
    • ترازودون
    • ترپروستینیل
    • تریامترن
    • تری کلرمتیازید
    • تریمیپرامین
    • ترولامین سالیسیلات
    • والدکوکسیب
    • ونلافاکسین
    • ویلازودون
    • ووراپاکسار
    • ورتوکستین
    • وارفارین
    • Xipamide

    استفاده از ناپروکسن با هر یک از داروهای زیر ممکن است باعث افزایش خطر عوارض جانبی خاص شود، اما استفاده از هر دو دارو ممکن است بهترین درمان برای شما باشد. اگر هر دو دارو با هم تجویز شوند، پزشک ممکن است دوز یا تعداد دفعات مصرف یک یا هر دو دارو را تغییر دهد.

    • آسبوتولول
    • آلاسپریل
    • آتنولول
    • آزیلسارتان
    • آزیلسارتان مدوکسومیل
    • بنازپریل
    • بتاکسولول
    • بیسوپرولول
    • Candesartan
    • کاپتوپریل
    • کارتئولول
    • کارودیلول
    • سلیپرولول
    • سیلازاپریل
    • انالاپریل
    • انالاپریلات
    • اپروسارتان
    • اسمولول
    • فوزینوپریل
    • ایربسارتان
    • لابتالول
    • لووبونولول
    • لیزینوپریل
    • لوزارتان
    • متی پرانولول
    • متوپرولول
    • موکسیپریل
    • نادولول
    • نبیولول
    • اولمسارتان
    • اکسپرنولول
    • پنبوتولول
    • پریندوپریل
    • پیندولول
    • پراکتولول
    • پروپرانولول
    • کویناپریل
    • رامیپریل
    • سوتالول
    • اسپیراپریل
    • تلمیسارتان
    • تیمولول
    • تراندولاپریل
    • والزارتان
    • زوفنوپریل

    سایر تداخلات دارویی ناپروکسن 

    برخی از داروها را نباید در زمان خوردن غذا یا خوردن انواع خاصی از غذا یا در حوالی آن استفاده کرد زیرا ممکن است تداخل ایجاد شود. استفاده از مشروبات الکلی یا تنباکو با برخی داروها نیز ممکن است باعث بروز تداخلات شود. تداخلات زیر بر اساس اهمیت بالقوه آنها انتخاب شده اند و لزوماً همه را شامل نمی شوند.

    استفاده از ناپروکسن با هر یک از داروهای زیر معمولاً توصیه نمی شود، اما ممکن است در برخی موارد اجتناب ناپذیر باشد. در صورت مصرف همزمان، پزشک ممکن است دوز یا تعداد دفعات مصرف این دارو را تغییر دهد یا دستورالعمل های خاصی در مورد استفاده از غذا، الکل یا سیگار به شما بدهد.

    • سیگار

    روش مصرف صحیح

    برای استفاده ایمن و موثر از ناپروکسن، از این دارو بیشتر از دوز تعیین شده مصرف نکنید، تعداد دفعات بیشتری از آن مصرف نکنید و مدت زمان طولانی تری نسبت به دستور پزشک مصرف نکنید. مصرف بیش از حد این دارو ممکن است احتمال عوارض ناخواسته را به خصوص در بیماران مسن افزایش دهد.

    هنگامی که برای آرتریت شدید یا مداوم استفاده می شود، ناپروکسن باید به طور منظم طبق دستور پزشک مصرف شود تا بتواند به شما کمک کند. ناپروکسن معمولاً در عرض یک هفته شروع به اثر می کند، اما در موارد شدید ممکن است تا دو هفته یا حتی بیشتر بگذرد تا احساس بهبود در علائم خود داشته باشید. همچنین ممکن است چندین هفته بگذرد تا اثرات کامل این دارو را احساس کنید.

    قبل از تغییر اشکال دارویی (به عنوان مثال، قرص، سوسپانسیون) ابتدا با پزشک خود مشورت کنید. این فرم ها با یکدیگر بسیار متفاوت هستند.

      ناپروکسن یا سلکوکسیب: کدام یک بهتر است؟

    قرص آهسته رهش را به طور کامل قورت دهید. از خرد کردن، شکستن یا جویدن آن خودداری کنید.

    اگر از سوسپانسیون ناپروکسن استفاده می کنید، قبل از استفاده آن را به آرامی تکان دهید. برای اندازه گیری دوز از درپوش اندازه گیری علامت گذاری شده موجود در بسته بندی استفاده کنید.

    دوز درمانی ناپروکسن 

    دوز این دارو برای بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. دستورات پزشک یا دستورالعمل های روی برچسب را دنبال کنید. اطلاعات زیر فقط شامل دوزهای معمول ​​ناپروکسن است. اگر دوز شما متفاوت است، آن را تغییر ندهید، مگر اینکه پزشک به شما بگوید که این کار را انجام دهید.

    مقدار دارویی که مصرف می کنید به قدرت دارو بستگی دارد. همچنین، تعداد دوزهایی که هر روز مصرف می‌کنید، زمان مجاز بین دوزها، و مدت زمانی که دارو را مصرف می‌کنید به مشکل پزشکی که دارو را برای آن استفاده می‌کنید بستگی دارد.

    • برای قرص و سوسپانسیون خوراکی ناپروکسن :
      • برای آرتریت روماتوئید، استئوآرتریت و اسپوندیلیت آنکیلوزان:
        • بزرگسالان – در ابتدا، 250 میلی گرم (mg) (10 میلی لیتر (ml) / 2 قاشق چای خوری)، 375 میلی گرم (15 میلی لیتر / 3 قاشق چای خوری)، یا 500 میلی گرم (20 میلی لیتر / 4 قاشق چای خوری) 2 بار در روز، صبح و عصر پزشک ممکن است دوز شما را در صورت نیاز تنظیم کند. با این حال دوز معمولا بیش از 1500 میلی گرم در روز نیست.
        • کودکان 2 سال و بزرگتر – دوز بر اساس وزن بدن است و باید توسط پزشک تعیین شود. دوز معمولاً 5 میلی گرم (mg) به ازای هر کیلوگرم (kg) وزن بدن 2 بار در روز است.
        • کودکان کمتر از 2 سال – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
      • برای نقرس حاد:
        • بزرگسالان – 750 میلی گرم (mg) برای اولین دوز، سپس 250 میلی گرم هر 8 ساعت تا زمان تسکین حمله نقرس.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
    • برای قرص های آهسته رهش ناپروکسن :
      • برای آرتریت روماتوئید، استئوآرتریت و اسپوندیلیت آنکیلوزان:
        • بزرگسالان – در ابتدا، 750 میلی گرم (mg) (به صورت یک قرص 750 میلی گرم یا دو قرص 375 میلی گرمی) یا 1000 میلی گرم (به صورت دو قرص 500 میلی گرمی) یک بار در روز مصرف می شود. پزشک ممکن است دوز شما را در صورت نیاز تنظیم کند. با این حال دوز معمولاً بیش از 1500 میلی گرم (به صورت دو قرص 750 میلی گرمی یا سه قرص 500 میلی گرمی) در روز نیست.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
      • برای بورسیت، تاندونیت، دردهای قاعدگی و انواع دیگر دردها:
        • بزرگسالان – در ابتدا، 1000 میلی گرم (mg) (به صورت دو قرص 500 میلی گرمی) یک بار در روز. برخی از بیماران ممکن است به 1500 میلی گرم (به صورت دو قرص 750 میلی گرمی یا سه قرص 500 میلی گرمی) در روز برای مدت محدود نیاز داشته باشند. با این حال، دوز معمولا بیش از 1000 میلی گرم در روز نیست.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
      • برای نقرس حاد:
        • بزرگسالان – 1000 تا 1500 میلی گرم (mg) (به صورت دو تا سه قرص 500 میلی گرمی) یک بار در روز برای اولین دوز، سپس 1000 میلی گرم (به صورت دو قرص 500 میلی گرمی) یک بار در روز تا زمان رفع حمله.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
    • برای قرص آهسته رهش ناپروکسن:
      • برای آرتریت روماتوئید، استئوآرتریت و اسپوندیلیت آنکیلوزان:
        • بزرگسالان – در ابتدا، 375 یا 500 میلی گرم (mg) 2 بار در روز، صبح و عصر. پزشک ممکن است در صورت نیاز دوز را تنظیم کند. با این حال، دوز معمولا بیش از 1500 میلی گرم در روز نیست.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
    • برای قرص معمولی ناپروکسن سدیم:
      • برای آرتریت روماتوئید، استئوآرتریت و اسپوندیلیت آنکیلوزان:
        • بزرگسالان – در ابتدا، 275 یا 550 میلی گرم (mg) 2 بار در روز، صبح و عصر. پزشک ممکن است در صورت نیاز دوز را تنظیم کند. با این حال، دوز معمولا بیش از 1500 میلی گرم در روز نیست.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
      • برای بورسیت، تاندونیت، دردهای قاعدگی و انواع دیگر دردها:
        • بزرگسالان – 550 میلی گرم (mg) برای اولین دوز، سپس 550 میلی گرم هر 12 ساعت یا 275 میلی گرم هر 6 تا 8 ساعت در صورت نیاز. پزشک ممکن است در صورت نیاز دوز را تنظیم کند. با این حال، دوز معمولا بیش از 1375 میلی گرم در روز نیست.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.
      • برای نقرس حاد:
        • بزرگسالان – 825 میلی گرم (mg) برای اولین دوز، سپس 275 میلی گرم هر 8 ساعت تا زمان رفع حمله.
        • کودکان – مصرف و دوز باید توسط پزشک تعیین شود.

    دوز فراموش شده

    اگر یک نوبت از ناپروکسن را فراموش کردید، در اسرع وقت آن را مصرف کنید. با این حال، اگر تقریباً زمان نوبت بعدی فرا رسیده است، دوز فراموش شده را رها کنید و به برنامه دوز معمولی خود بازگردید. دوزها را دو برابر نکنید.

    روش نگهداری

    ناپروکسن را در ظرف دربسته در دمای اتاق، دور از حرارت، رطوبت و نور مستقیم نگهداری کنید. از یخ زدگی دارو جلوگیری شود.

    دور از دسترس اطفال نگه دارید.

    داروهای تاریخ گذشته یا داروهایی که دیگر مورد نیاز نیستند را نگه ندارید.

    از متخصص مراقبت های بهداشتی خود بپرسید که چگونه باید داروهایی را که استفاده نمی کنید دور بریزید.

    موارد احتیاط

    بسیار مهم است که پزشک پیشرفت شما را در ویزیت های منظم بررسی کند. این کار به پزشک شما اجازه می دهد تا ببیند آیا دارو به درستی اثر می کند یا نه و تصمیم بگیرد که آیا باید به مصرف آن ادامه دهید یا خیر. برای بررسی عوارض جانبی ناخواسته ممکن است نیاز به آزمایش خون و آزمایش ادرار باشد.

    ناپروکسن ممکن است خطر حمله قلبی یا سکته مغزی را افزایش دهد. این احتمال در افرادی که قبلاً بیماری قلبی دارند یا افرادی که مدت طولانی تری از این دارو استفاده می کنند، بیشتر است.

    ناپروکسن ممکن است باعث خونریزی در معده یا روده شما شود. این مشکل می تواند بدون علائم هشدار دهنده رخ دهد. اگر در گذشته زخم معده داشته‌اید، اگر به طور منظم سیگار می‌کشید یا مشروبات الکلی می‌نوشید، اگر بالای 60 سال سن دارید، از سلامتی ضعیفی برخوردار هستید، یا از داروهای خاصی استفاده می‌کنید (مانند داروهای استروئیدی، رقیق کننده های خون) این احتمال بیشتر است. 

    اگر درد یا حساسیت در قسمت فوقانی معده، مدفوع کم رنگ، ادرار تیره، از دست دادن اشتها، حالت تهوع، استفراغ، یا زردی چشم یا پوست دارید، فوراً با پزشک خود مشورت کنید. اینها می توانند علائم یک مشکل جدی کبدی باشند.

    واکنش‌های جدی پوستی، از جمله درماتیت لایه‌بردار، سندرم استیونز-جانسون، نکرولیز سمی اپیدرمی، و واکنش دارویی همراه با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) می‌تواند در طول درمان با ناپروکسن رخ دهد. اگر مدفوع سیاه، قیری، تاول، لایه لایه شدن یا شل شدن پوست، درد قفسه سینه، لرز، سرفه، اسهال، تب، خارش، درد مفاصل یا درد عضلانی، ادرار دردناک یا دشوار، چشم های تحریک شده قرمز، ضایعات پوستی قرمز، گلودرد، زخم ها، یا لکه های سفید در دهان یا روی لب ها، غدد متورم، خونریزی یا کبودی غیرمعمول، یا خستگی یا ضعف غیر معمول دارید، فوراً با پزشک خود مشورت کنید. .

    برخی از علائم هشداردهنده احتمالی که می تواند نشانه عوارض جانبی جدی در طول درمان با ناپروکسن باشد عبارتند از:

    • تورم صورت، انگشتان، پاها، یا پایین ساق پا،
    • درد شدید معده،
    • مدفوع سیاه یا قیری،
    • استفراغ خون یا موادی شبیه به تفاله قهوه،
    • افزایش وزن غیرعادی،
    • زردی پوست یا چشم،
    • کاهش ادرار،
    • خونریزی یا کبودی غیرمعمول،
    • یا بثورات پوستی

    علائم مشکلات قلبی جدی می‌تواند رخ دهد، از جمله:

    •  درد یا گرفتگی قفسه سینه،
    • ضربان قلب سریع یا نامنظم،
    • برافروختگی یا گرمی غیرمعمول پوست،
    • ضعف یا اختلال در گفتار.

    در صورت مشاهده هر یک از این علائم هشدار دهنده فوراً با پزشک خود مشورت کنید.

    علائم بروز مشکلات جدی کلیوی با مصرف ناپروکسن عبارتند از:

    • ادرار خونی،
    • کاهش دفعات یا مقدار ادرار،
    • افزایش فشار خون،
    • افزایش تشنگی،
    • از دست دادن اشتها،
    • درد کمر یا پهلو،
    • حالت تهوع،
    • تورم صورت، انگشتان، یا پایین پاها،
    • مشکلات تنفسی،
    • خستگی یا ضعف غیرمعمول،
    • استفراغ یا افزایش وزن.

    در هنگام استفاده از ناپروکسن ممکن است هیپرکالمی (پتاسیم بالا در خون) ایجاد شود. اگر درد معده، گیجی، مشکل در تنفس، ضربان قلب نامنظم، تهوع یا استفراغ، عصبی بودن، بی حسی یا گزگز در دست ها، پاها یا لب ها، ضعف یا سنگینی پاها دارید، فوراً با پزشک خود مشورت کنید.

      آیا مصرف همزمان کلیدینیوم سی و امپرازول امکان پذیر است؟

    ناپروکسن همچنین ممکن است باعث واکنش آلرژیک جدی به نام آنافیلاکسی شود که می تواند تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مراقبت پزشکی دارد. اگرچه این حالت نادر است، اما ممکن است بیشتر در بیمارانی که به آسپرین یا هر یک از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی حساسیت دارند، رخ دهد. آنافیلاکسی می تواند تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد. اگر بعد از استفاده از این دارو بثورات، خارش، گرفتگی صدا، مشکل تنفسی، مشکل در بلع یا هر نوع تورم در دست، صورت یا دهان خود داشتید، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.

    استفاده از ناپروکسن در اواخر بارداری می تواند به جنین شما آسیب برساند. اگر فکر می کنید در حین استفاده از دارو باردار شده اید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید.

    ناپروکسن ممکن است باعث تاخیر در تخمک گذاری در زنان شود و بر توانایی آنها برای بچه دار شدن تاثیر بگذارد. اگر قصد بچه دار شدن دارید، قبل از استفاده از این دارو با پزشک خود صحبت کنید.

    اگر تاری دید، مشکل در خواندن، یا هر تغییر دیگری در بینایی در طول یا بعد از درمان رخ داد، فوراً با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است پزشک از شما بخواهد که چشمان خود را توسط چشم پزشک معاینه کنید.

    قبل از انجام هر نوع جراحی یا آزمایشات پزشکی، به پزشک خود اطلاع دهید که ناپروکسن مصرف می کنید. ممکن است لازم باشد درمان را برای مدتی متوقف کنید، یا قبل از انجام عمل، از داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی دیگری استفاده کنید.

    ناپروکسن ممکن است باعث سرگیجه، سبکی سر، خواب آلودگی یا هوشیاری کمتر از حد معمول در برخی افراد شود. حتی اگر قبل از خواب مصرف شود، ممکن است باعث شود که برخی افراد در هنگام بیدار شدن احساس خواب آلودگی یا هوشیاری کمتری داشته باشند. قبل از رانندگی، استفاده از ماشین آلات یا انجام هر کار دیگری که در صورت عدم هوشیاری می تواند خطرناک باشد، مطمئن شوید که از هوشیاری کامل برخوردار هستید.

    از مصرف داروهای دیگر به همراه ناپروکسن خودداری کنید مگر اینکه با پزشکتان مشورت کرده باشد. این داروها شامل داروهای تجویزی یا بدون نسخه (OTC) و مکمل های گیاهی یا ویتامینی است.

    عوارض جانبی ناپروکسن

    یک دارو در کنار اثرات مورد نیاز خود ممکن است عوارض ناخواسته ای نیز ایجاد کند. اگرچه همه این عوارض جانبی ممکن است رخ ندهند، اما در صورت بروز ممکن است به مراقبت های پزشکی نیاز داشته باشند.

    عوارض جانبی که نیاز فوری به تماس با پزشک دارد

    در صورت بروز هر یک از عوارض جانبی زیر فوراً با پزشک خود مشورت کنید:

    بیشتر رایج

    • آروغ زدن
    • کبودی
    • تنگی قفسه سینه
    • تنفس دشوار یا سخت
    • احساس سوء هاضمه
    • سردرد
    • خارش پوست
    • لکه های بزرگ، صاف، آبی یا ارغوانی در پوست
    • درد در قفسه سینه زیر استخوان سینه
    • جوش های پوستی
    • دل درد
    • تورم

    کمتر رایج

    • نفخ
    • مدفوع خونی یا سیاه و قیری رنگ
    • تاری یا از دست دادن بینایی
    • سوزش و درد بالای معده
    • ادرار کدر
    • یبوست
    • کاهش در خروجی ادرار یا کاهش توانایی تغلیظ ادرار
    • ادراک رنگ مختل شده
    • دوبینی
    • ضربان قلب یا نبض سریع، نامنظم، تند
    • هاله های اطراف چراغ ها
    • سوء هاضمه
    • از دست دادن اشتها
    • حالت تهوع یا استفراغ
    • شب کوری
    • ظاهر بیش از حد نورها
    • پوست رنگ پریده
    • لکه های قرمز یا بنفش نوک سوزنی روی پوست
    • حالت تهوع شدید و مداوم
    • سوزش شدید، گرفتگی یا درد معده
    • بثورات پوستی
    • تورم یا التهاب دهان
    • مشکل در تنفس
    • دید تونلی
    • خونریزی یا کبودی غیر معمول
    • خستگی یا ضعف غیر معمول
    • استفراغ موادی که شبیه تفاله قهوه است
    • کاهش وزن

    نادر

    • اضطراب
    • کمر درد یا پا درد
    • خونریزی لثه
    • کوری
    • تاول، لایه لایه شدن یا شل شدن پوست
    • وجود خون در ادرار یا مدفوع
    • لب ها و ناخن های آبی رنگ
    • زخم های شانکر
    • تغییر در توانایی دیدن رنگ ها، به خصوص آبی یا زرد
    • درد یا ناراحتی قفسه سینه
    • مدفوع به رنگ خاک رس
    • عرق سرد
    • کما
    • گیجی
    • پوست سرد و رنگ پریده
    • سرفه یا گرفتگی صدا
    • سرفه هایی که گاهی اوقات خلط کف آلود صورتی ایجاد می کند
    • ترک در پوست
    • ادرار تیره شده
    • کاهش دید
    • افسردگی
    • اسهال
    • ادرار سخت، سوزش دار یا دردناک
    • تنفس دشوار، سریع یا پر سر و صدا
    • مشکل در بلع
    • وریدهای گردن متسع
    • سرگیجه
    • سرفه خشک
    • دهان خشک
    • ظاهر اولیه قرمز مانند یا تورم پوست
    • هوا یا گاز اضافی در معده
    • چشم درد
    • غش کردن
    • تب با یا بدون لرز
    • تاول های پوستی پر از مایع
    • پوست برافروخته و خشک
    • تکرر ادرار
    • بوی نفس مانند بوی میوه
    • کاهش شدید تعداد دفعات ادرار یا مقدار ادرار 
    • ریزش مو
    • تب شدید
    • کهیر
    • افزایش گرسنگی
    • افزایش حساسیت پوست به نور خورشید
    • افزایش تعریق
    • افزایش تشنگی
    • افزایش ادرار
    • افزایش حجم ادرار کم رنگ و رقیق
    • تنفس نامنظم
    • درد مفاصل یا ماهیچه
    • تورم بزرگ و شبیه کهیر روی صورت، پلک ها، لب ها، زبان، گلو، دست ها، پاها، یا اندام های جنسی
    • ظهور دیررس بثورات با یا بدون تاول که پوسته پوسته می شوند، به ویژه در مناطقی از پوست که در معرض آفتاب قرار دارند، ممکن است به مناطقی که در معرض نور خورشید قرار نگرفته اند گسترش یابد.
    • مدفوع رنگ روشن
    • سبکی سر
    • از دست دادن گرما از بدن
    • درد کمر یا پهلو
    • عصبی بودن
    • کابوس 
    • نبود فشار خون
    • نبود تنفس
    • نبود نبض
    • خونریزی بینی
    • بی حسی یا گزگز در دست ها، پاها یا لب ها
    • درد در مچ پا یا زانو
    • درد یا سوزش در گلو
    • درد یا ناراحتی در بازوها، فک، پشت یا گردن
    • توده های قرمز و دردناک زیر پوست، بیشتر روی پاها
    • درد در معده، پهلو یا شکم که احتمالاً به پشت بازتاب می کند
    • لب ها، ناخن ها یا پوست رنگ پریده یا آبی
    • احساس کوبش در گوش
    • پف یا تورم پلک ها یا اطراف چشم ها، صورت، لب ها یا زبان
    • تنفس سریع و کم عمق
    • چشم های قرمز و تحریک شده
    • ضایعات پوستی قرمز، اغلب با یک مرکز بنفش
    • کوررنگی قرمز-سبز
    • قرمزی یا تغییر رنگ دیگر پوست
    • قرمزی، تورم یا درد زبان
    • پوست فلس دار
    • تشنج
    • آفتاب سوختگی شدید
    • لرزش
    • نازکی پوست
    • لکنت زبان
    • عطسه کردن
    • گلو درد
    • زخم ها، یا لکه های سفید روی لب یا زبان یا داخل دهان
    • زخم، ورم کردن، یا تاول
    • لکه هایی روی پوست شما که شبیه تاول یا جوش هستند
    • سفت شدن گردن یا پشت
    • گرفتگی یا حساسیت معده
    • ناراحتی معده
    • تورم در پاها و مچ پا
    • تورم صورت، انگشتان، پاها یا ساق پا
    • غدد لنفاوی متورم، دردناک یا حساس در گردن، زیر بغل یا کشاله ران
    • برجستگی های ریز روی پوشش داخلی پلک
    • کاهش وزن غیر قابل توضیح
    • بوی نامطبوع نفس
    • اسهال آبکی یا خونی
    • ضعف یا سنگینی پاها
    • افزایش وزن
    • زردی چشم یا پوست

    در صورت بروز هر یک از علائم مصرف بیش از حد زیر فوراً به اورژانس مراجعه کنید:

    علائم مصرف بیش از حد

    1. خونریزی زیر پوست
    2. سردرگمی در مورد هویت، مکان و زمان
    3. لرزش عضلات
    4. بی قراری
    5. خواب آلودگی

    عوارض جانبی بدون نیاز به مراقبت پزشکی

    برخی از عوارض جانبی ممکن است رخ دهد که معمولاً نیازی به مراقبت پزشکی ندارند. این عوارض جانبی ممکن است در طول درمان از بین بروند زیرا بدن شما با دارو سازگار می شود. همچنین، متخصص مراقبت های بهداشتی شما ممکن است بتواند راه های پیشگیری یا کاهش برخی از این عوارض جانبی را به شما بگوید. اگر هر یک از عوارض جانبی زیر ادامه دارد یا آزاردهنده است یا اگر در مورد آنها سؤالی دارید، با متخصص مراقبت های بهداشتی خود مشورت کنید:

    بیشتر رایج

    • تداوم زنگ یا وزوز یا سایر صداهای غیر قابل توضیح در گوش
    • از دست دادن شنوایی

    کمتر رایج

    1. معده اسیدی یا ترش کرده
    2. تغییر در شنوایی
    3. احساس حرکت مداوم خود یا اطراف
    4. عبور گاز در روده ها
    5. احساس چرخش
    6. درد یا ناراحتی معده

    نادر

    • تغییر اشتها
    • سوزش، خزیدن، خارش، بی حسی، گزگز، سوزن سوزن شدن
    • سوزش، خشکی یا خارش چشم
    • مشکل در حرکت
    • ترشح، یا آبریزش بیش از حد
    • احساس کلی ناراحتی یا بیماری
    • کمبود یا از دست دادن قدرت
    • تغییرات قاعدگی
    • درد عضلانی، گرفتگی، سفتی یا ضعف
    • عدم توانایی در تمرکز
    • قرمزی، درد یا تورم چشم، پلک یا پوشش داخلی پلک
    • دیدن، شنیدن یا احساس چیزهایی که وجود ندارند
    • لرزش در زانوها، بازوها، دست ها یا پاها
    • مفاصل متورم
    • لرزش دست ها یا پاها
    • مشکل باردار شدن
    • مشکل در انجام کارهای روتین
    • مشکل خواب
    • خواب‌آلودگی، کسلی یا احساس سستی غیرمعمول

    سایر عوارض جانبی که ذکر نشده نیز ممکن است در برخی از بیماران رخ دهد. اگر متوجه عوارض دیگری شدید، با متخصص مراقبت های بهداشتی خود مشورت کنید.

    منبع:

    www.mayoclinic.org

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *